fbpx

Eerste trimester Dex

Na de positieve test van Dex besluiten ik het nieuws nog even voor mezelf te houden. Zeker na de laatste ervaring is het allemaal erg spannend en onzeker.

Ik ben voorzichtig blij maar durf het ergens ook nog niet echt te geloven en ik merk dat ik de uitbundige blijdschap van anderen moeilijk vind. Ik ben in mijn hoofd vaak in tweestrijd. Ik denk dat de buitenwereld verwacht dat ik uitzinnig blij moet zijn, maar van binnen voelt het niet zo. Begrijp me niet verkeerd, ik voel mezelf gezegend dat ik weer zwanger ben! Ik heb alleen wel gemerkt dat voorzichtig zijn, reël blijven en mezelf beschermen vaak geïnterpreteerd kan worden als iets negatiefs.

Het is haast niet uit te leggen hoe ik in dat opzicht ben veranderd. Na alle teleurstelling, verdriet, keer op keer slechte uitslagen krijgen vind ik het erg moeilijk om altijd maar van het positieve uit te blijven gaan en hoop te blijven houden. Natuurlijk kan ik die hoop niet altijd tegen houden, want ik wil dolgraag mama van levende kindjes zijn. Maar in dit traject geldt voor mij hoe meer hoop op iets positiefs hoe groter de teleurstelling bij slecht nieuws.

Ik probeer nog steeds oog te blijven houden voor de mooie dingen die er gelukkig ook gebeuren, maar ik bescherm mezelf wel graag tegen opnieuw slecht nieuws.

Op 7 november 2018 heb ik de eerste echo bij de verloskundige en krijg ik de bevestiging dat ik weer zwanger ben. Opluchting overheerst!

Wel bespreken ik gelijk mijn angsten met de verloskundige. Deze zwangerschap is, zoals verwacht, nu al zo anders dan mijn eerste zwangerschap. Toen was ik gelijk in de wolken, gelijk overtuigd dat ik mama zou gaan worden en moest ik mezelf afremmen niet gelijk de Prénetal leeg te kopen.

Tijdens deze zwangerschap word ik automatisch tegen gehouden, door angst voor herhaling en onzekerheid. Ik wil eerst de prenatale screening afwachten, om er zeker van te zijn dat deze “Peanut” wel gezond is. Dit bespreek ik dan ook met de verloskundige. Ze geeft aan dat ik door mijn historie gelijk voor een route in het ziekenhuis kan kiezen, maar dat wil ik liever niet. Ik wil geen onnodig risico nemen en kies dan ook voor de “normale” route maar ik plan wel extra echo’s in, want die bevestiging en extra naar mijn kindje kijken is erg fijn.

Een maand later ben ik terug bij de verloskundige voor de termijn echo. Alles loopt tot nu toe voorspoedig, net als bij Luuk, dus ik kan bloed laten afnemen voor onderzoek.

“Hier ging het de vorige keer mis,” denk ik terwijl ik op 11 december 2018 in het ziekenhuis zit te wachten. Ik her beleef de angstige momenten van eerder dat jaar en kan door de spanning niet zo goed omgaan met de blijdschap van de verpleegkundige die mij inschrijft. “Oh wat leuk, lekker uitgerekend in de zomer, dat is een fijne periode!” zegt de dame enthousiast. Ik kan alleen niet enthousiast terug reageren, omdat het voor mij nog niet zo vanzelfsprekend is dat dat gaat gebeuren.

De buisjes zijn ingeleverd en gaan op het transport naar Maastricht. “My job here is done” en nu begint het vervelende wachten weer.

Op 14 december word ik gebeld door de verloskundige. Ik zie haar nummer op mijn telefoon en krijg zowat een hartstilstand, “dat is snel” denk ik bij mezelf. “Zeg alsjeblieft dat je goed nieuws voor me hebt” zeg ik tegen haar. Dat heeft ze niet, eigenlijk heeft ze geen nieuws, want er is iets mis gegaan met het transport van mijn bloed waardoor de testen niet uitgevoerd kunnen worden. Je moet helaas terug naar het ziekenhuis voor een nieuwe bloedafname.

Godsamme! Alsof het nog niet spannend genoeg is allemaal, nu moet ik nog langer wachten en kan ik nog niet zorgeloos genieten. Teleurstelling overheerst en in mijn achterhoofd hoor ik ook gelijk een stemmetje dat zegt “Zie je wel, daar gaan we weer.”

Mijn geduld wordt tot 20 december 2018 op de proef gesteld en dan word ik opnieuw gebeld. Met wederom een uitslag die geen duidelijkheid geeft, de onderzoeken zijn weer mislukt. “Er is te weinig foetaal bloed te onderscheiden, ik moet je dus helaas toch doorverwijzen naar het ziekenhuis voor een vlokkentest of vruchtwaterpunctie.” Dit keer kies ik voor de vlokkentest, dit kan namelijk sneller ingepland worden en de gynaecoloog verzekerde me de vorige keer dat het risico nagenoeg hetzelfde is als bij een vruchtwaterpunctie. De vlokkentest wordt ingepland voor 28 december 2018.

Wat ik inmiddels weet is dat ik beter voor mezelf moet zorgen op dagen dat ik gebeld wordt met uitslagen. Op 20 december ben ik “gewoon” gaan werken, maar door alle spanning is dat best een vervelende dag geworden. Een dag waar ik nu nog vaak aan terug denk, maar dan niet om de uitslag maar meer om wat er verder op die dag is gebeurt.

Mijn tip aan iedereen die te maken heeft met spanning, hormonen, angst, onzekerheid, etc.: het is vaak beter om eerst naar je eigen behoeften te kijken i.p.v. die van een ander. Als ik nu, met alle kennis die ik inmiddels heb op gedaan, die dag nogmaals zou mogen overdoen zou ik niet gaan werken, dan had ik voor mezelf gekozen en daar uiteindelijk anderen ook een groter plezier mee gedaan. Maar dat heeft denk ik ook met een stukje acceptatie te maken en die acceptatie was er op dat moment nog niet.

Positief blijven, doorgaan met het normale leven en hoop blijven houden vond ik lastig na deze laatste uitslag. Gelukkig had ik vakantie, wat het iets gemakkelijker maakt doordat ik bijvoorbeeld geen (sociale) verplichtingen had.

Ik weet dat iedereen het goed bedoelde, maar ik vond het ook best lastig om meermaals per dag de “hoe gaat het?” vraag te beantwoorden. Ik wilde namelijk wel reageren, maar elke keer als ik het vertelde was het confronterend en pijnlijk. Het medeleven is overigens wel erg fijn en ik ben iedereen dankbaar die met me mee hoopte, duimde en kaarsjes hebben gebrand.

Ik heb mijn agenda zoveel mogelijk leeg gemaakt. En ik kon maar aan één ding denken en heb de dagen tot 28 december afgeteld. Alles voor die tijd was, hard gezegd, totaal niet belangrijk.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Hier vind je mijn andere blogposts:

The day after

Gisterenavond ben ik rond 1 uur gaan slapen. Het was zo’n bizarre dag dat ik nog vol zat met adrenaline.

Lees verder »

Wat wil je doen?

Vrijdag 11 mei 2018.De dag die mijn leven voorgoed heeft veranderd. Het moment dat de gynaecoloog belde, zal ik nooit

Lees verder »