fbpx

Hope has left the building

Ik moet me op woensdag 9 mei 2018 om 10.30 uur melden in het Radboud ziekenhuis voor de vruchtwaterpunctie. Ik ben gespannen voor wat er komen gaat. Ik heb mezelf voorbereid door een filmpje vanuit het ziekenhuis te kijken maar dat heeft me niet echt gerustgesteld. Die naalden alleen al! En het feit dat ik super stil moet blijven liggen, niet echt mijn ding.
De wachttijd kruipt voorbij, telkens kijk ik op en ik word met de minuut chagrijniger. Hoezo ben ik nog niet aan de beurt?!
Als ik eindelijk word geroepen ga ik een redelijk donkere kamer binnen. Eerst nog wat vragen beantwoorden en gegevens controleren. “Waarom heb je eigenlijk niet voor de vlokkentest gekozen?” vraagt de gynaecoloog. Sjee, ja goede vraag. “Omdat de punctie minder risico met zich meebrengt” antwoord ik. Dat blijkt dus wel mee te vallen, een vlokkentest geeft 98% zekerheid en een vruchtwaterpunctie 99%. Alleen had de vlokkentest met 11 weken uitgevoerd kunnen worden en hadden we niet 2,5 week hoeven wachten. Lekker dan, -1 voor de slechte voorlichting.

Ik mag op het bed plaatsnemen. De gynaecoloog laat alle instrumenten zien die ze gaat gebruiken. Ik slik. Gelukkig krijg ik wat afleiding aangezien de echoscopiste de baby al aan het zoeken is. Hij ligt er rustig bij, dat is gunstig want ze moeten een goed plekje vinden voor de naald. De ingreep duurde korter dan de tijd dat we hebben moeten wachten maar de hele tijd heb ik mijn vingers gekruist gehouden dat het goed zou gaan. Blijf alsjeblieft stil liggen, kleintje. Laat het snel over zijn! Ik durf bijna niet te ademen, bang dat het fout gaat. En wat nou als de uitslag toch goed is? Heb ik dan niet teveel risico genomen met deze punctie? Wat als het dan alsnog mis gaat, omdat ik het zo nodig moest weten? Rustig blijven Sam, blijven ademen. Niet aan denken nu.

Ik kan oprecht zeggen dat het niet pijnlijk was. Ik kon het vergelijken met bloed prikken, maar dan met iets meer druk en beweging. Als de gynaecoloog klaar is vertelt ze dat het vruchtwater er helder uit zag en dat ze het gelijk naar het lab sturen, het voelde nog warm aan. Ze belt me zodra ze de uitslag heeft. Gek dat zo’n klein buisje mij gaat vertellen hoe mijn toekomst eruit gaat zien.

Als ik in de auto zit word ik met de minuut verdrietiger en minder positief. “This is it”, dit is de laatste uitslag. Als ik deze uitslag heb hoef ik nergens meer op te wachten. Dan is het aan mij. Ik moet dan mijn keuze aangeven.

De gynaecoloog was een hele kundige, ervaren vrouw. Iemand die constant gestoord wordt door collega’s omdat zij alle antwoorden heeft. Fijn, iemand die weet wat ze doet. Ook een nuchtere vrouw die mij alvast wil klaarstomen voor slecht nieuws. “De echo’s zien er goed uit, maar dat zegt eigenlijk niets. Deze aandoening is namelijk in dit stadium nog niet te herkennen op de echo’s.” Die mededeling bracht mij terug naar de bittere realiteit. Terug met beide voeten op de grond. 75% kans is veel groter dan 25% kans. De hoop, het geloof en vertrouwen in een goede uitslag is in die behandelkamer gebleven. Zodra ik de deur uit liep was het wachten op de genadeklap. Vechten, vluchten of bevriezen?

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Hier vind je mijn andere blogposts:

The day after

Gisterenavond ben ik rond 1 uur gaan slapen. Het was zo’n bizarre dag dat ik nog vol zat met adrenaline.

Lees verder »

Wat wil je doen?

Vrijdag 11 mei 2018.De dag die mijn leven voorgoed heeft veranderd. Het moment dat de gynaecoloog belde, zal ik nooit

Lees verder »