fbpx

Laatste uitslag, en nu?

“Ik wil beëindigen” zeg ik tegen de gynaecoloog. “Goed, zegt ze. Dan ga ik het ETZ ziekenhuis in Tilburg een seintje geven en zij zullen maandag contact opnemen met je om alles rondom de bevalling door te nemen.” Holy shit ja, dat staat nu voor de deur. Ik hang op en begin te huilen. Huilen zoals ik pas één keer eerder gehuild heb, toen ik het eerste telefoontje met slechte uitslag kreeg. Het soort huilen waarbij ik mezelf moet dwingen adem te halen, waarbij de tranen blijven stromen en waarbij ik fysieke pijn voel in mijn lijf. Ik ben kapot.

Eindelijk heb ik zekerheid en duidelijkheid, maar dit was niet de duidelijkheid waar ik op gehoopt had. De eerste maanden van de zwangerschap was ik zo blij geweest. Ik was zo dankbaar dat ik zonder behulp van medici zwanger kon worden, bijna te mooi om waar te zijn! Ik was het eerste trimester zonder noemenswaardige problemen doorgekomen. En nu? Nu ga ik na 18 weken bevallen van een stille baby. Hoe dan? Ik heb mezelf totaal nog niet verdiept in een bevalling.

Ik besluit mijn vrienden, collega’s en familie op de hoogte te stellen. Iedereen zit in spanning en ik wil hen ook graag duidelijkheid geven. Ik heb op dat moment de kracht niet om anderen te woord te staan dus besluit ik het per app te delen. De lieve reacties komen direct binnen. Iedereen reageert verslagen, verbaasd en meelevend. “Wat had ik je iets anders gegund” is de meest gehoorde reactie. Maar ook wordt er aangegeven dat het moeilijk is de juiste woorden te vinden.

Het is één van de grote momenten in mijn leven. Zo’n moment dat ik mijn vrienden en familie kei hard nodig heb. Als je dit ooit in je nabije omgeving meemaakt denk ik dat complimenten het goed doen. Gelukkig heb ik vriendinnen die complimenteus durven te zijn, de berichtjes in de strekking van “je bent zo sterk” en “ik vind het zo knap hoe je ermee omgaat” hebben mij heel veel kracht gegeven. Daarnaast is het in mijn ogen belangrijk dat je, als betrokkenen, je eigen verdriet laat zien, maar niet de boventoon laat voeren. Ik was op dat moment totaal niet in staat om voor anderen te zorgen. Ik was zelf zo intens verdrietig en ik had al mijn energie nodig om mezelf op de been te houden.

Ik ben iedereen dankbaar voor de liefde en troost die ik op dat moment kreeg. Dat heeft mij door de eerste avond heen geholpen.

Ik voelde me later op de avond, gek genoeg ook opgelucht. Niet vanwege de slechte uitslag, maar vanwege de duidelijkheid. Zoals eerder gezegd vond ik de onzekerheid (die gepaard ging met hoop) het meest energievretend aan de situatie. Nu weet ik waar ik aan toe ben. Ik ben wel ontzettend bang voor wat er komen gaat.
Ik ben blij dat ik nu twee dagen “landingstijd” heb voordat het vervolg gaat lopen maar anderzijds ben ik ook blij dat de snelheid erin blijft. Ik vind het zwaar om nog zwanger rond te lopen terwijl ik afscheid ga nemen. Elke dag ben ik bang om de baby weer te voelen bewegen. Bang om me nog meer te hechten. Elke vorm van zelfbescherming zet ik in. Daarnaast ben ik zeker nog niet klaar en kan ik dus nog niet starten met de verwerking. Het echte verwerken komt pas na de bevalling.

Zoals gezegd ben ik als mens best functioneel ingesteld dus de volgende ochtend zet ik mijn werk laptop aan en begin de laatste zaken af te ronden en iedereen op de hoogte te stellen van wat er overgenomen moet worden. Ook vanuit die hoek komen veel lieve reacties binnen en krijg ik alle ruimte om de tijd te nemen die ik nodig heb. Zo fijn en hiervoor ben ik dankbaar. Afspraken voor de komende weken worden geannuleerd en ik zet mijn afwezigheidsmelder aan. God mag weten wanneer ik er weer aan toe ben.

Ik probeer zoveel mogelijk afleiding te zoeken door met vrienden af te spreken. Zodra ik niets te doen heb gaan mijn gedachten er gelijk naartoe.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Hier vind je mijn andere blogposts:

The day after

Gisterenavond ben ik rond 1 uur gaan slapen. Het was zo’n bizarre dag dat ik nog vol zat met adrenaline.

Lees verder »

Wat wil je doen?

Vrijdag 11 mei 2018.De dag die mijn leven voorgoed heeft veranderd. Het moment dat de gynaecoloog belde, zal ik nooit

Lees verder »