fbpx

Opnieuw proberen zwanger te worden (Dex)

Een van de eerste vragen die ik stelde aan de gynaecoloog toen ik wist dat de zwangerschap van Luuk zou eindigen was “wanneer mag ik het opnieuw proberen?” Een hele praktische vraag en misschien ook best ongepast op dat moment, maar de wens was er en die kon ik niet negeren. Hoe verdrietig ik ook was dat ik afscheid ging nemen van mijn eerste zoon, ik wilde het hoofdstuk na weken van angst en onzekerheid afsluiten. Wederom, misschien ongepast of hard. Maar dat was mijn gevoel op dat moment.

Toen ik zwanger werd van Luuk was ik erg verwend geraakt, binnen de eerste maand na het laten verwijderen van mijn spiraal was ik namelijk al zwanger. Gek genoeg was dat dus mijn referentiekader en hoopte ik deze tweede keer net zo snel zwanger te worden. Helaas ging die vlieger niet op, er zaten vijf maanden tussen de geboorte van Luuk en het opnieuw zwanger zijn van Dex.

Achteraf gezien natuurlijk totaal niet lang, maar toen ik er middenin zat was het een lange periode. Een periode waarin ik alle mensen die het goedbedoelde advies ” je moet het ook wel een beetje loslaten he” de naarste dingen toewenste. Ook de geboortes, kraamvisites en zwangerschapsaankondigingen waren behoorlijk pittig in die periode. Enerzijds vanwege het verlies van en het rouwen om Luuk en anderzijds omdat ik het gevoel had dat ik faalde omdat ik niet in staat was opnieuw zwanger te worden of een gezond kindje te krijgen.

Verdriet, frustratie, boosheid, gevoelens van jaloezie vlogen me in die periode meermaals om mijn oren. Mijn gevoel over het opnieuw zwanger worden gingen ook alle kanten op. Ik was bang voor een nieuwe teleurstelling, bang dat Luuk “one lucky shot” was en ik twijfelde of dit wel echt was wat ik wilde. En dat laatste is een heel gek gevoel geweest. Want als ik bijvoorbeeld mijn vriendinnen met hun kindjes zag dan wist ik zeker dat ik een eigen kindje wilde. Maar als ik weer een negatieve test in handen had en het gevoel had dat ik alleen maar aan het wachten was wilde ik de stekker eruit trekken. Ook omdat ik op dat moment nog niet goed wist wat ik weer aan zou kunnen.

Het afscheid nemen van Luuk was, dacht ik op dat moment, het pittigste wat ik in mijn leven had mee gemaakt. Ik wist ook niet of ik mezelf nog wel een keer zo kwetsbaar wilde opstellen, weer zo verliefd wilde worden op een tweede kleine “peanut” en al het verdriet en de spanning en onzekerheid nog een keer aan zou kunnen. Dat laatste weet ik nu eigenlijk nog steeds niet. Wel ben ik er voor mezelf achter gekomen dat ik meer aan kan dan ik van tevoren bedenk. De tweede vraag voor mij was of ik het, ondanks dat ik het misschien wel zou kunnen, nog wel zou willen. Op dat moment leek het me op sommige momenten gemakkelijker om het hoofdstuk af te sluiten en door te gaan met andere dingen. Een nieuwe opleiding volgen, nieuwe hobby’s oppakken, een mooie reis gaan maken en accepteren dat het er niet in zit voor mij.

Maar wederom, als ik dat dan dacht en ik zag een moeder trots zijn op haar kindje dan was ik weer om en was er nog maar één ding wat ik écht wilde.

Ik wist op sommige momenten niet wat ik met mezelf aan moest, ik twijfelde vaak aan mezelf, het gevoel dat ik mijn gedachtes niet kon vertrouwen. Ik voelde mezelf erg onzeker en eenzaam.

Bijna al mijn vriendinnen zaten in de baby’s of peuters en ik vond het best moeilijk om erover te praten hoe ik me voelde. En omdat zij allemaal al moeder waren kreeg ik het gevoel dat ze me niet zo goed begrepen als ik zei dat ik het allemaal niet zo goed wist. En begrijpelijk ook, zij zaten wél op die roze wolk.

Ik heb mezelf een vreselijk mens gevoeld als ik jaloers op hen was. Ook vond ik het lastig om het “waarom zij wel?” gevoel los te laten.

Ik verlangde enorm terug naar “de oude Sam”, de Sam die wist wat ze wilde, daar achter stond en ervoor ging. Waar is die Sam? Komt die Sam ooit nog terug? Ga ik andere dingen in het leven ooit weer belangrijker vinden dan mijn kinderwens?

Ik vond het lastig dat mijn gedachten volledig in het teken stonden van opnieuw zwanger worden. Je kent dat wel, “je mag niet aan een roze olifant denken”. Ik had het hier met een vriendin over die zelf in een IVF traject zat. We verbaasden ons er samen over dat wij in deze versies van onszelf waren verandert. Dat hadden we zo’n vier jaar geleden niet verwacht. Toen riepen we nog dat kinderen maar onhygiënisch waren, veel tijd kostten en dat we vooral andere dingen wilden doen dan moeder worden. En nu wilden we niets liever dan dat.

Gelukkig mocht ik op 23 oktober 2018 mijn tweede positieve zwangerschapstest in handen houden. De tranen vloeide op dat moment. Tranen van blijdschap, opluchting, ontlading maar ook van angst en onzekerheid. Want vanaf dat moment begonnen de zorgen en wilde ik maar één ding, de bevestiging krijgen dat dit kindje wel gezond zou zijn.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Hier vind je mijn andere blogposts:

The day after

Gisterenavond ben ik rond 1 uur gaan slapen. Het was zo’n bizarre dag dat ik nog vol zat met adrenaline.

Lees verder »

Wat wil je doen?

Vrijdag 11 mei 2018.De dag die mijn leven voorgoed heeft veranderd. Het moment dat de gynaecoloog belde, zal ik nooit

Lees verder »