fbpx

The day after

Gisterenavond ben ik rond 1 uur gaan slapen. Het was zo’n bizarre dag dat ik nog vol zat met adrenaline. Ik wilde naar Luuk blijven kijken en ik wilde vooral nog geen afscheid van hem nemen. Wat heb ik me verbaasd over hem. Hij was al zo af.

Tien vingertjes, tien teentjes, inclusief nageltjes. Zelfs de aanzet van zijn wenkbrauwtjes was al te zien. Hij is zo knap. Zo lief. Zo van mij. Het is fijn om hem bij me te hebben en hem in me op te nemen. De verpleegkundigen hebben zijn voetafdrukjes genomen dus dat kaartje krijg ik ‘s avonds nog.

Mijn zus schrijft gedichten. Ik heb haar gevraagd een tekst te schrijven voor Luuk. Ze appt me de tekst en hij klopt helemaal: “I loved you from the very start, my live forever changed, my hopes and dreams are resting now. But love remains te same.” Prachtig verwoord en precies zoals ik me voel.

De nacht verloopt oké. Slapen is wat ongemakkelijk door de slangetjes van het infuus en de katheter. Ik hunker naar een douche. En wil graag weer zelf rondlopen en onafhankelijk zijn. Om 6 uur komt de eerste verpleegkundige al binnen waardoor ik om half 7 onder de douche stap. Fijn. Ik voel mezelf in ieder geval weer schoon en fris. Het besef is er nog niet. Mijn lijf ziet er nog hetzelfde uit. Ik voel me nog hetzelfde en toch is alles anders.


Om 10.45 uur meldt de fotografe van stichting Still zich. Stichting Still bestaat uit een fantastische club mensen die ervoor zorgen dat sterrenouders kosteloos een fotoshoot met hun kindje krijgen. Maar voor mij was het zoveel meer dan alleen maar foto’s maken. De fotografe behandelde Luuk echt als een baby en een mens dat er is geweest en die heeft bestaan. Nadat ze binnen kwam wil ze hem gelijk zien. “Hey knappe vent” zegt ze en ze vraagt wat door over de bevalling. “We gaan jou eens mooi op de foto zetten knapperd” zegt ze tegen Luuk. Super lief, begripvol en respectvol. Ze heeft prachtige foto’s gemaakt van mij met Luuk en van Luuk. Onbeschrijfelijk hoe waardevol de foto’s voor mij zijn (geweest).
Nadat de fotografe klaar is heb ik mijn laatste moment met Luuk. Er is nu namelijk geen praktische reden meer om in het ziekenhuis te blijven. Omdat ik Luuk nog verder willen laten onderzoeken heb ik ervoor gekozen om hem achter te laten in het ziekenhuis en hem vanuit daar te laten cremeren.


Deze laatste momenten zijn voor mij erg emotioneel geweest. Pas op dat moment besef ik me dat ik straks met lege handen naar huis ga. De tranen komen en ik vraag de verpleegkundige om Luuk nog een keer in zijn doek te leggen. Ik wil hem bij me hebben. Ik wil hem aanraken en vasthouden. Ik kan alleen maar huilen. Ik maak de laatste foto’s en leg hem uiteindelijk terug in het water.

Ik loop naar beneden, ineens wil ik het ziekenhuis zo snel mogelijk verlaten. Ik wil naar huis. Mijn veilige cocon. Ik wil geen mensen zien. Mijn lijf laat het alleen niet toe om een sprint te trekken dus ik zal even geduld moeten hebben.

Als ik thuis ben trek ik zo’n beetje alle gordijnen dicht. “Daaaag wereld” zeg ik en ik steek mijn middelvinger op terwijl ik dit doe. Ik voel me zo raar. Sterker nog, ik weet niet eens hoe ik me voel. Dit is zo raar. Ik heb mezelf nog nooit zo gevoeld. Er wordt vaak gesproken over een leeg gevoel. En dat is het ook, maar het verdriet is zo groot dat het fysiek pijn doet. Mijn hart is leeg, gebroken, moe.


Om 16.00 uur staan mijn ouders voor de deur. Ze willen graag weten hoe het met me is. Ik vertel hen uitgebreid over de afgelopen dag en laat hen de foto’s van Luuk zien. Ik ben blij dat ze deze willen zien, zeker omdat ze daar voorafgaand wat huiverig voor waren. Ik heb mijn vader niet zo vaak emotioneel gezien in mijn leven maar hij heeft het zwaar. “Je bent zo’n kanjer hé” zegt hij met een bibberige stem en waterige oogjes.

Het is zo onwerkelijk allemaal. Ik heb zelf ook niet het gevoel dat ik sterk ben. Ik moet door deze situatie heen en dat doe ik door rationeel te blijven. Huilen doe ik wel wanneer iedereen weg is. Dan kan ik mezelf ongeneerd laten gaan.
Hier zitten we dan aan de keukentafel te praten en naar foto’s te kijken terwijl ik 4 uur geleden mijn kind heb achtergelaten in het ziekenhuis. Mijn lijf herinnert me eraan dat ik hard heb moeten werken en dat ik iets zwaars heb mee gemaakt. Ik heb spierpijn en ook de lichamelijke ongemakken zoals vloeien en stuwing zijn aanwezig.

Het voelt zo verkeerd op zoveel fronten. Hoe ga ik hier doorheen komen? Hoe kom je hier als mens overheen? Hoe vind ik hier vrede in? Zoveel onzekerheden, zoveel vragen, zoveel verdriet. Ik weet niet waar ik met mezelf heen moet.

Vervolgens denk ik aan praktische zaken als welke boodschappen zijn er nodig en wat wil ik eten? Ik wil helemaal niks. Ja, een gezond kind terug in mijn buik. Hier niet zijn en wakker worden uit deze verschrikkelijke nachtmerrie. Dat wil ik. Maar dat gaat niet.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Hier vind je mijn andere blogposts:

The day after

Gisterenavond ben ik rond 1 uur gaan slapen. Het was zo’n bizarre dag dat ik nog vol zat met adrenaline.

Lees verder »

Wat wil je doen?

Vrijdag 11 mei 2018.De dag die mijn leven voorgoed heeft veranderd. Het moment dat de gynaecoloog belde, zal ik nooit

Lees verder »