fbpx

Wat wil je doen?

Vrijdag 11 mei 2018.
De dag die mijn leven voorgoed heeft veranderd. Het moment dat de gynaecoloog belde, zal ik nooit vergeten.
Om 17.15 uur word ik anoniem gebeld. Mijn hart zit direct in mijn keel, oh mijn god, hartslag naar 180 bpm. Nadat de gynaecoloog zich introduceerde volgde al snel de uitslag “ik heb helaas slecht nieuws, je kindje heeft inderdaad de aandoening.” Ik probeer mijn tranen te bedrukken, ik moet dit telefoongesprek nog doorkomen. “Oké, en nu?” hoor ik mezelf kalm vragen. Ik heb tijdens de vruchtwaterpunctie aangegeven dat ik wil beëindigen bij een slechte uitslag. Ze vraagt of dit nog steeds mijn beslissing is. Ik knik maar bedenk me al snel dat zij dat natuurlijk niet kan zien. Ik schraap mijn keel, lastig praten met dat brok dat in de weg zit. “Ik wil beëindigen .”

Na een jaar vind ik bovenstaande gedeelde nog altijd het aller moeilijkst aan heel de situatie waar ik in zit. Er wordt gesproken over “keuzes” en “willen beëindigen”.
Het eerste boek dat ik heb gelezen na de geboorte van Luuk was het boek “Stille baby’s” van Christine Geerinck – Vercammen. In dit boek wordt uitgebreid stil gestaan bij het verschil tussen een zwangerschapsafbreking en een onverwacht overlijden van een kindje. Wat ik daarin las: “het rouwproces dat volgt na het afbreken van een gewenste zwangerschap is vergelijkbaar met het spontaan overlijden van een ongeboren baby. Daarom worden deze twee situaties zonder onderscheid behandeld.” Toen ik dit las weet ik nog dat ik moest huilen. Elke keer als ik bij de maatschappelijk werkster of de gynaecoloog kwam werd dit benoemd en erkend. Dit heb ik zo nodig gehad.

Begrijp me niet verkeerd, ik realiseer mezelf heel goed dat ik de “luxe” heb gehad om me voor te bereiden op hetgeen ging komen (in hoeverre dat überhaupt mogelijk is) en ja ik weet dat ik inderdaad ook een andere beslissing had kunnen nemen. Maar hoe vaak ik om me heen hoor als iemand in verwachting is: “het maakt niet uit wat het geslacht is, als het maar gezond is”. Iedere papa of mama-to be wenst, volgens mij, een gezond kind te krijgen.
Ik heb het afgelopen jaar ontelbaar veel respect gekregen voor de papa’s & mama’s die zorgen voor een kind met gezondheidsproblemen. Hoe zwaar of hoe licht die ook zijn. Ik denk dat ik het niet zou kunnen.

Ik heb geregeld de vraag gekregen “twijfel je nog?” of “hoe ben je tot de beslissing gekomen?” Voor mij was de beslissing al gemaakt voordat dit überhaupt aan de hand was.
Ja, dat is het rationele gedeelte. Want toen het daadwerkelijk aan de hand was heb ik er natuurlijk nog veel uitgebreider over nagedacht.
Ik vroeg mezelf af: “Wat betekent dit voor mij? Mijn ambities, wensen en doelen in het leven?” “Wat betekent het voor eventuele gezonde broertjes & zusjes?” “Wat betekent dit financieel?” “Het zou kunnen dat ik mijn kind overleef” “Hoe gaat dat dan wanneer ik er niet meer ben en iemand anders de zorg voor mijn kind op zich moet nemen?” “Wordt mijn kind wel echt gelukkig?” “Hoe ga ik om met het maatschappelijke taboe dat nog steeds heerst?”

Getwijfeld heb ik niet, rationeel gezien in ieder geval niet. Natuurlijk heb ik er vaak aan gedacht hoe het zou zijn geweest als ik een andere beslissing genomen had. Maar wat was de negatieve impact geweest op mijn werk, mijn eigen geluk en mijn omgeving? Hadden mijn ouders hun eigen dochter nog herkend? Zouden mijn vriendinnen begrijpen wat ik doormaakte?

Wat ik geleerd heb is dat je pas weet wat je moet doen als je daadwerkelijk in deze situatie zit. Ben alsjeblieft voorzichtig met oordelen. Weet dat dit geen egoïstische beslissing is geweest maar een beslissing gebaseerd op liefde. Liefde voor mijn ongeboren kindje. Gebaseerd op wat ik denk dat het beste is voor mijn leven. En weet dat sterrenouders die zelf de beslissing hebben moeten nemen om een zeer gewenste zwangerschap te beëindigen niet alleen rouwen om hun kind maar ook te kampen hebben met bovenstaande en de meningen die anderen erover hebben, het gevoel dat je dit telkens weer moet uitleggen en verantwoorden. En dat deze beslissing gepaard gaat met heel veel gevoelens van eenzaamheid.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Hier vind je mijn andere blogposts:

The day after

Gisterenavond ben ik rond 1 uur gaan slapen. Het was zo’n bizarre dag dat ik nog vol zat met adrenaline.

Lees verder »

Wat wil je doen?

Vrijdag 11 mei 2018.De dag die mijn leven voorgoed heeft veranderd. Het moment dat de gynaecoloog belde, zal ik nooit

Lees verder »